Building A Future

Allé, we hebben weer iets nieuws om handen...

Eindelijk is het ervan gekomen...

Tijdens onze verbouwingen gebruikten we onze garagebox als opslagruimte van gereedschap en materialen. Het was soms (meestal) een echte mesthoop.

Ook nadat we onze intrek hadden genomen in het huis bleef de rommel zich opstapelen in de garage, ondaks een eerdere opruimactie: te veel spullen werden bewaard.

Afgelopen vrijdag zette ik me aan het werk: de garage leeghalen en sorteren, nieuwe rekken aan de muur hangen (gebruik makend van de schappen van de voormalige boekenkasten) en alles zijn plaatsje geven.

De garage is nog steeds niet zo leeg als ik graag zou willen zien, maar veel zaken staan er (hopelijk) slechts tijdelijk: boeken en CD-doosjes die te koop staan op internet, drankbekers (van de Schuimfuif, die nu gebruikt gaan worden voor de Braderie), papier & karton, ...

Maar ondertussen is een volledig verbouwd huis alweer een stapje dichter gekomen. Wat rest er nog? Het schilderen van de veranda en het leegmaken van de kinderkamer...

Een van m'n laatste barrières is gevallen: ik heb nu ook m'n persoonlijke Facebook-pagina.
Een ploegmakker is met vrouw en kids in het Verre Oosten en al hun foto's worden op hun Facebook gepost. Als je wat nieuwsgierig bent naar hun omzwervingen (zoals ik dus), zit er dus maar één ding op: jezelf registreren op Facebook.

Waarom ik ertegen was, dat Facebook-gedoe? Omdat het het zoveelste alternatief is van je online identiteit.  Als je deze allemaal wilt up-to-date houden heb je er bijna een full time job aan, of spendeer je er op zijn minst iets te veel vrije tijd aan.

Overdreven? Deze blog vraagt aandacht. Wanneer hij enkele dagen niet gevoerd wordt zie je het aantal bezoekers snel dalen. Het is leuk om in de feedreader van tal van mensen te zitten, maar niets is zo vergankelijk als een online publiek.

Dan hebben we LinkedIn. Iets meer carrièregericht, maar zelfs klanten geloven eerder je LinkedIn-profiel dan een door je werkgever gegenereerde CV. Constant updaten is dus de boodschap.

Buitenbeentje is Plaxo. Ooit registreerde ik me erop, na enkele requests van collega's, maar sindsdien heb ik het wat stiefmoederlijk behandeld. Na wat rare commentaar in de media (ivm de privacy van Plaxo-gebruikers) besloot ik m'n profiel zelfs niet aan te vullen.

Voor foto's is er dan onze Flickr-pagina. Niet echt een profiel, waar wel makkelijk om foto's te tonen aan je vrienden en collega's.

Tenslotte is er dan nog Netlog. Dit profiel wordt nooit aangevuld, maar alleen gebruikt om fuiven aan te kondigen.

De vraag die er dan naar boven komt: hoe ver gaat dit allemaal evolueren? Gaan we volledig onze privacy opgeven om de illusie van connecties hoog te houden? Wanneer gaan de eerste namaakprofielen komen, ideaal om ex-collega's te dwarsbomen of een ex-liefje zwart te maken?

Hoe ver laten jullie je online identiteit gaan?

Iets na Pasen kregen we er 2 kippen bij: weeskippetjes, te snel groot geworden paaskuikens.
Men verzekerde ons dat het om legkippen ging, maar de laatste dagen beginnen we daar alsmaar sterker aan te twijfelen.

Het is simpelweg ongeloofelijk hoeveel lawaai die beesten telkens rond 5u30 beginnen te maken!

Kippen met de allures van een haan? Wie zal het zeggen?

De meest gestelde vragen van de voorbije dagen: "Hoe kan het dat je de Dodentocht meer dan een uur sneller hebt gelopen?" en "Niet te stijf? Nee? Waarom niet?"

Mogelijke antwoorden op vraag 1:

• Meer en betere training
• Betere schoenen (niet lachen: dit is heel belangrijk)
• Meer gegeten en gedronken, gedurende de hele wedstrijd
• Medische begeleiding voor de wedstrijd
• Pedicure
• 2 dagen verlof voor de wedstrijd
• Ervaring

Mogelijke antwoorden op vraag 2:

• Meer en betere training
• Betere schoenen
• Massage dadelijk na de wedstrijd
• Voldoende drinken
• Voldoende rust (2 dagen verlof na de wedstrijd)

Om kort samen te vatten: ik heb veel minder last dan vorig jaar!

De foto's vind je eveneens in onze Flickr-set.

We zijn erin geslaagd!

Dankzij een heel team begeleiders slaagde ik erin de Dodentocht uit te lopen (en een deel te stappen).

Om 21u gingen we van start en was het een drukte van jewelste. Om één of andere reden proberen er steenvast enkele tientallen stappers toch nog naar de eerste rij te drummen, zodat de eerste meters lopen elebogenwerk van jewelste is.

Na 2km dook al een oude blessure op: de pijn in de linkervoet die me in en sinds Cuba van training verhinderde stak de kop op, maar verdween even later spoorloos. Ondertussen was Wouter, die met de fiets van Londerzeel naar Branst was gereden, me al aan het begeleiden.

Ik had vooraf een schema opgesteld, gebaseerd op de tijden van vorig jaar, maar aangepast aan de wijzigingen in het parcours. Tijd was welliswaar geen doel, aankomen was meer dan voldoende, maar als leidraad zou het nuttig blijken.

Eerste controlepost: Weert Kerk. Na een vlekkeloze opwarming (8,6km) de eerste scanning en bevoorrading. Meteen een graadmeter. De GPS vertelde wel dat de snelheid (en hartslag) goed zat, maar de bevestiging kwam al snel: 8,6 km in 39 minuten: goed voor meer dan 11km/u.

Via de pittoreske dijk langs de Schelde liepen we via Temse terug naar Bornem centrum. De mensenmassa was overweldigend en de aanmodeigen en het applaus enorm. Ik liep op dat moment rond de dertigste plaats, maar door het publiek schoot zowel mijn snelheid als hartslag de hoogte in. Na 1u10 had ik 14,6km afgelegd, goed voor een gemiddelde van 12,51km/u en 3 minuten voorsprong ten opzichte van vorig jaar, terwijl ik nota bene trager wou starten.

Vanuit Bornem liepen we onder de N16 naar Friesland Foods, de vroegere Nutricia-fabriek. Nog steeds opgejaagd door het applaus was mijn tempo nog hoger: 13,5km/u, goed voor een gemiddelde van 12,66km/u en 5 minuten voorsprong op schema.

Na Roddam volgde een lang stuk zonder controles, richting Wintam, langs (opnieuw) de Scheldedijk. Veel kleine kasseitje en aardedonker, wat het tempo wat drukte. Ik arriveerde in Wintam (26,8km) rond 23u15, Gemiddelde snelheid: 11,91km/u.

Na Wintam kwam er een korter stukje, richting Ruisbroek, met een lang stuk langs een onverlicht spoorwegbaantje. Na 2u46 had ik 32,2 km afgelegd: 11,64 km/u gemiddeld, 7 minuten voorsprong op schema. Langzaam begon ik me zorgen te maken: vorig jaar hadden we ons de eerste 35 kilometer opgebrand en nu liep ik nog eens sneller dan vorig jaar...

Tussen Ruisbroek en Breendonk kwam Gunter ons vergezellen, zodat ik 2 begeleiders ter beschikking had, die me goed in de watten legden. In tegenstelling tot vorig jaar at en dronk ik voldoende, en liet ik de druivensuiker en Reflex Spray links liggen. Desondanks moest ik tussen Ruisbroek en Breendonks voor de eerste keer enkele tientallen meters het tempo drukken: ik voelde een kramp opkomen en wou deze onderdrukken, waar ik wonderwel in slaagde.

In Breendonk stond Godelieve op mij te wachten, net als enkele ploegmakkers. De eerste 41,1km (ongeveer een marathon) had ik in 3u52 afgelegd. Ter indicatie: de Antwerp Marathon liep ik dit voorjaar in 3u45, en nu volgde er nog anderhalve marathon. De gemiddelde snelheid was gedaald tot 10,63km/u, en voor het eerst stond ik achter op schema, deels doordat ik een praatje had geslagen.

Na Breendonk kreeg ik het zwaar: het rijsttaartje beviel me slecht, de moraal zakte beneden het vriespunt, en in Sint-Jozef stond ik op het punt op te geven. Ik besloot mezelf tot Steenhuffel (De Palm) een kans te geven, en daarna de toestand te evalueren.

De Palm, iets voorbij halfweg (50,3km), bereikte ik na 5u en 3 minuten, met een gemiddelde snelheid van 9,96km/u. Plotseling lag ik opnieuw 12 minuten voor op schema. Aan de Palm stond Kevin me op te wachten, en besloot Wouter nog even mee te fietsen, zodat ik zowaar 4 begeleiders met de fiets had. Maar in het donker missen 5 paar ogen ook al eens iets, want we misten een afslag en liepen daardoor een dikke kilometer verkeerd. Pijnlijk. Daarbovenop vonden enkele kwajongens het leuk om me met busjes water nat te maken, om vervolgens hard weg te rennen. Niet ideaal als het maar 10° is.

Godelieve hield me voor dat er me in Merchtem een verrassing te wachten stond en ze had gelijk: Wim & Isabel waren speciaal vanuit Lokeren afgekomen om me een hart onder de riem te steken. Ze hadden me in Steenhuffel net gemist. Merchtem, 58,2km ver, bereikte ik na 6u en 18 minuten. De gemiddelde snelheid daalde opnieuw (en zou blijven dalen) tot 9,24km/u eb ik was mijn voorsprong op het schema kwijt. Daar zat het praten en het verkeerd lopen voor veel tussen.

Van Merchtem ging het, tussen de velden, richting Buggenhout. Het tempo ging wat omhoog en de ambiane nam toe. Wie in de buurt van Buggenhout Vlaamse Schlagers gehoord heeft: het waren wij die aan het zingen waren. De lopers die we voorbij staken keken ons hoofdschuddend aan: lopen en terwijl nog kunnen zingen?
Door deze boost van vertrouwen bereikten we Buggenhout (66,2km) om 4u26, 7 minuten voor schema, met een gemiddelde van 8,91 km/u.

In tegenstelling tot vorig jaar liep ik nog altijd. Welliswaar trager dan in het begin, maar vorig jaar was ik nu reeds grote delen aan het wandelen, waardoor mijn voorsprong ten opzichte van mijn schema alsmaar groeide. Getuige hiervan mijn tijd in Opdorp (71km): 8u06, 8,77km/u en 16 minuten voor op schema. In Opdoepr presenteerde Minute Maid zijn nieuwe drankje, wat overigens niet te drinken was.

Vanaf Opdorp werden de etappes tussen de controleposten kleiner en begon de finish te lonken. In Lippelo stond het bord van de 75 kilometer in al zijn glorie op ons te wachten, en bij de controlepost (75,7km) had ik 24 minuten voorsprong op mijn schema. Gemiddeld haalde ik nog steeds 8,59km/u.

Vanuit Lippelo was het iets meer dan 5 kilometer lopen naar de sporthal van Puurs (80,8km). Langzaamaan begon de zon op te komen, maar begon de kracht in de benen weg te ebben. Om 6u32, na meer dan 9 en een half uur lopen, kwamen we in de sporthal toe. Gemiddelde snelheid: 8,48km/u. Voorsprong op schema: 35 minuten.

Het stuk van Puurs naar Oppuurs (85,1 km) was het laatste dat ik integraal al lopend heb afgelegd. Samen met de ochtendzon begon ik van dan af aan te wandelen, om regelmatig nog eens te joggen. Ondertussen was het reeds 7u12 en waren de eerste lopers reeds binnen, terwijl we nog 15km te gaan hadden. De voorsprong op ons schema was opgelopen tot 43 minuten. Tenzij de man met de hamer zou toeslaan of ik een serieuze blessure zou oplopen, zou de tijd van vorig jaar sneuvelen.

Vanuit Oppurs ging het via wat veldweggetjes en een natuurdomein naar Sint-Amands (90,1 km). Kevin moest even m'n benen lossmijten om krampen te voorkomen, maar voor de rest zag alles er goed uit: 46 minuten voorsprong op schema en een gemiddelde van 8,13km/u.

Vanuit Sint-Amands begint de calvarietocht. Hoe mooi de scheldedijk ook is, de langerekte 5 kilometer die je dan te wachten staan zijn er bijna teveel aan. Snel even de trapjes af in Branst bij Zates, om door te stomen naar Bornem.

Rond kilometer 5 werd ik voorbijgestoken door een snelwandelaar. Gunter vroeg al lachend hem te volgen en dat lukte wonderwel, waardoor het tempo weer wat omhoogging. De laatste kilometer werd lopend afgelegd, zodat ik om 9u43 de eindmeet bereikte.

Resultaat: 100 kilometer in 12u43. Gemiddelde snelheid: 7,9km/u. Hoogste hartslag: 173. Gemiddelde hartslag: 143. Voeding: 2 rijsttaartjes, 1 sandwich en 8 Twix'en. Drank: 6 flesjes cola (50cl), 3 flesjes Aquarius (50cl), 2 flesjes bruiswater (50cl) en nog enkele bekers plat water. Totaal gewichtsverlies: 3,6 kg. Tevredenheid: immens.

Tenslotte: bedankt aan iedereen die geholpen heeft dit tot een goed einde te brengen: begeleiders Wouter (volgend jaar staan we weer samen aan de start!), Gunter (bedankt voor het tweede jaar op rij!), Godelieve (wat zou ik zijn zonder jou?) en Kevin (je moet het maar doen, enkele uren voor je op reis vertrekt!), maar ook Isabel en Wim (nooit verwcaht jullie daar te zien: ontzettend bedankt!), mijn vader (voor de vele uren achter de PC en de telefoontjes) en idereen die succes en gelukswensen heeft gestuurd. Tensloote nog bedankt aan alle collega's van CTG (en proficiat!) en voor de mensen van de organisatie, wat die was weer vlekkeloos!

Nog 35 minuten voor de start en de zenuwen slaan toe. Heb ik genoeg getraind? Vraag ik niet te veel van mijn begeleiders? Hoe gek ben ik?

De massa staat langzaam recht, maar ik tracht zo lang mogelijk de Humo te lezen...

Tot morgen!

Voila, we zitten te wachten aan de start. Nog 2u te gaan en het volk stroomt toe. Tot nog toe slechts 2 buien gehad, duimen maar!

Een berichtje van voor de start, enkele meters voor de eerste scanning. Al een honderdtal lopers en wandelaars staat te wachten... om nog eens 3u te wachten.
Alles is klaar, voorlopig is het droog... houden zo!