Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

11/12/2005

Maasmechelen != Maastricht

(Voor de informatica-leken: '!=' betekent 'is niet gelijk aan')

Vrouwen en hun richtingsgevoel/intuïtie... (of het gebrek eraan)

Met de kerstdagen voor de deur komt ook dat onvermijdbare moment eraan: het aankopen van kerstcadeau's.

Wegens de drukke bezigheden, zowel op het werk als daarbuiten bleef er dit jaar totnogtoe bitter weinig tijd over om aan deze verplichtingen te kunnen voldoen.
Vandaag hadden zowel Godelieve als ik echter onze agenda zorgvuldig vrijgehouden, zodat we de tijd hadden om te gaan shoppen.
Zo stond er zowel een bezoek aan Makro als Maasmechelen Village op het programma.

We reden eerst naar Makro, maar besloten al snel de steven te wenden richting Limburg, wegens absolute overrompeling te Machelen.

Hoewel we over een GPS beschikken, hadden we deze achterwege gelaten.
Hoe moeilijk kan het immers zijn naar Limburg te rijden en vervolgens afrit 33 te nemen?

Eenmaal op de E313 onstond er in de auto echter een verhitte discusie: Godelieve was van oordeel dat we in Lummen de E313 moesten blijven volgen, 'omdat daar ook een 3 in voorkomt', ze 'pertinent zeker' was, en omdat ik 'moest leren vertrouwen op vrouwelijke intuïtie'.
Als man kan je daar bijzonder weinig tegen inbrengen, en het argument dat we vorige week nog naar Nederland gereden waren via de E314, en toen Maasmechelen gepasseerd waren, maakte weinig indruk.

Dus vervolgden we vrolijk onze weg richting Limburg. Afrit na afrit zoefde voorbij, en eenmaal aan afrit 33 gekomen besefte ook Godelieve dat we kilometers uit de buurt zaten.
In plaats van naar Maasmechelen waren we in de buurt van Maastricht uitgekomen.

Godelieve suggereerde 2 opties: doorrijden naar Maastricht, en daar gaan shoppen, of volledig terugrijden naar Lummen, en daar dan toch de E314 nemen.
Deze keer was het echter de mannelijke rede die zegevierde, en met behulp van een ouderwetste landkaart werd langs kronkelige binnenwegen de weg naar de E314 gevonden.

Na een goed anderhalf uur bereikten we dan uiteindelijk onze ultieme bestemming: Maasmechelen Village.

Maasmechelen Village is zowat de natte droom van de kredietkaartmaatschappijen: een artificieel winkeldorp, ingericht in de stijl van Disney's Main Street, dat pretendeert aan Outlet Shopping te voorzien. Van die zogezegd tot 60% lagere prijzen valt bijzonder weinig te merken, maar dat kan ook aan de periode van het jaar liggen.

Alles wordt in het werk gesteld om het de bezoekers zo aangenaam mogelijk te maken: de ruime parking is bemand door parkeerwachters die je feilloos een plaatsje toewijzen. Deze parking, centraal in de 'Village' gelegen, zorgt ervoor dat niemand al te ver moet stappen om het park te kunnen betreden, en creëert dadelijk een gevoel van veiligheid.

Dat is ook de eerste indruk wanneer men de eigelijke winkelstraat betreedt: gezelligheid ten top.

Er was op deze zondag welliswaar een massa volk, maar door de ingenieuze architectuur van zowel het dorp als de winkels individueel werd dit nooit als storend ervaren.
Godelieve, anders als de dood voor overdekte winkelcentra, kuierde vrijelijk langs etalages en flaneerde gezwind van winkel tot winkel.

De obligate resto's en standjes waren ook van de partij, en kenden vanzelfsprekend een grote opkomst.
Ook wij lieten ons verleiden tot een hot-dog uit het vuistje, bij wijze van middagmaal.

Drie uur later zat ons bezoek erop, en moesten we concluderen dat we geen enkele kerstinkoop verricht hadden. De inhoud van onze kofferbak bleef beperkt tot 2 hemden voor Godelieve.

Niet getreurd: op de terugweg deden we dan toch nog, met de moed der wanhoop, Makro aan, waar we alsnog menig presentje op de kop konden tikken.
De voet van de kerstboom zal dus ook dit jaar niet verstoken blijven van geschenken.

22:25 Gepost in Varia | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.