Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

07/10/2006

Duathlon Brecht

Vanmiddag ben ik door een hel gegaan.

Je mag me veel vragen, hoe gekker hoe liever, maar niets had me kunnen voorbereiden op wat me vanmiddag te wachten stond.
Of misschien wel: ik had kunnen trainen...

Enkele weken geleden nam ik deel aan de Triathlon van Viersel, mijn eerste triathlon.
Deze bestond uit 800m zwemmen, 20km fietsen en 5km lopen.
Op het zwemmen na ging dit heel vlot.

Omdat lopen over het algemeen mijn minst zwakke discipline is, besloten Kevin en ik ons voor de winterduathlon van Brecht in de schrijven.
De wedstrijd bestaat ui 6,2km lopen, 21,5km mountainbike en 3,1km lopen.

Ik voorspelde weinig problemen, want het lopen was een kolfje naar mijn hand, en hoe zwaar kan MTB nu zijn?

Zwaar blijkbaar.

Bij het startschot zoefde ik weg, zodat ik na de eerste loopronde (3,1km) doorkwam in minder dan 12 minuten, als achtste. In de tweede ronde liet ik mijn tempo bewust wat zakken, zodat ik, wissel inbegrepen, na 26 minuten aan de mountainbike proef kon beginnen.

Nu reed ik vroeger wel op zo'n stads-MTB, maar omdat ik vreesde voor mijn overlevingskansen daarop, had ik me een tweedehands competitiefiest aangeschaft. Een geluk bij een ongeluk: zonder die fietsen had ik niet eens een ronde uit kunnen rijden, maar op ene fiets rijden waar je nog nooit mee gereden hebt: ik raad het niemand aan.

Ik voelde al dadelijk dat de proef veel meer krachten ging kosten dan de 20km bij de triathlon: het constante schakelen, het optrekken na de bochten, de stuurvaardigheid om recht te blijven in de onvermijdbare modderstroken,... Het vrat energie.
Ronde na ronde liep de kracht weg uit mijn benen, totdat de eerste symptomen van krampen zich voordeden.
Op een recht stuk schudde ik de benen eens los, en ging dansend op de trappers staan.

Na net iets minder dan een uur fietsen bereikte ik de wisselzone. Bij het wisselen voelde ik het dadelijk al: hevige krampen in beide kuiten. Tegen beter weten ik begon ik aan de afsluitende loopproef, maar al na 100 meter moest ik met krampen stretchen tegen een boom. Tijd en klassement deden er niet meer toe: aankomen was al wat nog telde.
Naarmate de loopproef vorderde kreeg ik ook nog krampen in de hamstrings, zodat het een kunststukje werd om mijn benen dermate te bewegen zonder in kramp te schieten.

Uiteindelijk bereikte ik de finish, maar mijn gezichtsuitdrukking verraadde mijn gemoedstoestand: leeg.

Ook Kevin haalde de finish, sneller dan ik, maar met (waarschijnlijk) een ronde minder achter de kiezen.
Ook hij ging er volmondig mee akkoord dat zo'n winterduathlon met weinig te vergelijken valt.

Alvast bedankt aan onze supporters: zonder jullie was dit niet gelukt!

Het valt nog af te wachten of we op 11 novembre onze opwachting zullen maken in Kasterlee.

De foto's kan je alvast op deze site bekijken

23:40 Gepost in Varia | Permalink | Commentaren (1)

Commentaren

Jow pilly'ke. Ook deze keer gierde de rillingen door mijn lijfke, want uwe commentaar is echt wel bangelijk. Precies of ge beleeft het nog een keer. En éné keer is wel voldoende dacht ik zo bij mezelf. Toch bangelijk geschreven. En idd ik heb gefoetert, maar het lag ook wel een stuk aan de organisatie. Ik moest dus voor de 1ste keer dit jaar de duimen leggen voor onze nog altijd goed in form zijnde Michaël.
Groetjes pilly.

Gepost door: Kevin | 09/10/2006

De commentaren zijn gesloten.