Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

04/04/2007

Vroem Vroem

Vanmorgen bezorgde de elektronische postduif een berichtje in mijn inbox.

Onze CTG Fleet Manager (dure titel...) vroeg me of ik zo snel mogelijk m'n Keddy vervangwagen kon binnenleveren.
De huurprijs van deze wagen was immers te betalen door CTG, en dat is wat gek, aangezien er in de garage nog een wagen stond onder leasing, dewelke niet meer gebruikt werd.

Deze middag tufte ik dus met de Clio naar Diegem, om er met een Alfa 159 te vertrekken.
Het verschil kon niet groter zijn: rood lederen interieur, zowat alle opties die er bestaan, en vooral: een motor die de stenen uit de straat kan trekken.

Dat deed me er even bij stilstaan hoeveel wagens ik onderhand al onder mijn achterste gehad heb.

Ik haalde mijn rijbewijs in 1998.
Ik leerde rijden met de Ford Mondeo van mijn vader, maar eenmaal ik alleen achter het stuur mocht plaatsnemen, was er de Ford Escort. Puur gevoelsmatig was dat de mooiste wagen die ik ooit gehad heb: niet alleen omdat het een cabrio was, maar de XR3I motor was een zegen. Tot zover wagen nummer één.

Na een ongeval begad ik me even op weg met een VTB-VAB vervangwagen: een Peugeot 106. Niets om over naar huis te schrijven, zeker niet omdat de wagen zo afgeleefd was als een bewoonster van het schipperskwartier die tram 5 al opgestapt is. Wagen nummer twee dus.

Na de Escort was het tijd voor een meer 'jobvriendelijke wagen', die ruimte combineerde met sportiviteit (en laag budget ;-) ). We schrijven het jaar 2002, en je kan me vinden achter het stuur van een Seat Cordoba: wagen nummer drie.
Op dat moment was het de ideale auto: relatief goedkoop, enorm ruim, functioneel, en jong, maar niet tè.

Na iets meer dan 3 jaar trouwe dienst werd deze wagen verkocht: CTG bood me immers een bedrijfswagen aan.
Zo'n bedrijfswagen bestellen duurt wel even, dus mocht ik enkele maanden met een gehuurde aanloopwagen rondrijden. Nu, rijden is een schromelijk overschat woord, en doet afbruik aan de erbarmelijke prestaties van de Chevrolet Kalos. Zelden heb ik zo'n ramp op wielen gezien of meegemaakt. Beestje vier mocht dan oook snel weer ik zijn grot van schaamte wegkruipen.

Nummer vijf was een Toyota Yaris. Tot voor kort werd er over een Toyota nogal lacherig gedaan, maar de Japanners hebben onderhand wel bewezen dat ze degelijke wagens kunnen maken. Smaak en stijl hebben ze niet echt, maar een gekregen paard... je weet wel.

Eindelijk was hij dan geleverd: wagen nummer zes: de Ford Focus Clipper (een break). Prijs/kwaliteit een heel degelijke auto. Veel opties, iets te lichte motor, maar dat bespaart wat op de boetes. Kortom, een goede wagen.
Totdat een dronken chauffeur de achterkant ramde.

Alweer een vervangwagen, wagen nummer zeven, voor één dag: een Hyundai Getz. Ken je de grappen en de kleinerende opmerkingen over deze wagen? Wel, ze zijn allemaal waar.

Na een dag ruilde ik deze vervangwagen van de VTB-VAB al in voor eentje van LeasePlan, wagen nummer acht.
Een Renault Clio van de nieuwste generatie. Moderne wagen, niet al te veel koffer, maar sportief.

Vandaag is het dus de beurt aan nummer 9, de alfa, en midden mei aan nummer 10.
Deze zal quasi gelijk zijn aan nummer 6, al zal het optiepakket wat anders zijn.

Tien wagens op 9 jaar. De consumptiemaatschappij zeker?

16:15 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.