Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

18/05/2007

Huwelijksreis: Mexico

Zaterdag 5 mei

Ook al vertrekken we vandaag op reis, toch was het gisteren nog een adrenaline-rush van jewelste: Godelieve moest nog laat werken, en de koffers dienden nog gepakt te worden.
Gelukkigerlijk kwam alles nog tijdig in orde, al moesten we er wel wat slaap voor laten, in de hoop dat op het vliegtuig of in Mexico in te halen.
Om kwart voor elf zou de taxi ons thuis komen oppikken, maar een telefoontje maakte duidelijk dat het al wat vroeger zou zijn.
Een vlotte rit en dito chauffeur leverde ons rond kwart voor elf al op Zaventem af.

Tijdens onze vorige vliegreis met toestellen van Martinair bleek er maar net voldoende beenruimte te zijn.
Vermits dit toch een huwelijksreis betrof, boekten we de reis in Comfort Class: meer beenruimte, meer bagage, aparte incheckbalie, laptopje, ...

Wanneer we de stand van Neckermann bezoeken (voor het - joepie! - gratis rugzakje natuurlijk) weet men ons te melden dat het vliegtuig dat ons van Zaventem naar Schiphol moet brengen met panne geparkeerd staat in Cuba.
Er zal echter een busdienst worden voorzien. Meer informatie kunnen we binnen een uurtje, anderhalf uurtje bekomen aan de incheckbalie. We kunnen er wel vanuit gaan dat we niet met vertraging zullen toekomen in Mexico.
Tant pis, we hebben nog wat eurootjes bij, en nestelen ons met krant en drankje op het indoor-terras van een taverne in de vertrekzone.

Anderhalf uur later (half een) gaat de incheckbalie van Martinair open. dankzij de korte rij (dankuwel Comfort Class) waren we snel aan de beurt.
Spijtig genoeg weten de dames weinig nieuws te melden. Ja er komt een bus. Nee, deze zal niet te laat zijn. Om 3 uur zal ze vertrekken. Afspraak hier in de vertrekhal, men zal ons wel omroepen. En oh ja, hier zijn wat eetbonnetjes.

Nou ja, eetbonnetjes, ... Een geluk dat we een bonnetje teveel krijgen, zodat er een van ons beiden toch gratis kan lunchen.

De uren lopen verder, we lezen en praten wat.
De stress van de voorbije weken en dagen eist zijn tol: we worden vermoeid, en ons optimisme kalft wat af.
Maar kijk, het is bijna 15u, en dan vertrekken we! Toch?

Om half 4 bespeuren we beweging, en ja hoor: stewards loodsen ons naar de benedenverdieping, waar 2 bussen op ons wachten.
Aangezien onze bagage nog niet ingechecked was, moesten we deze meezeulen tot aan de bus.
Een kleine misrekening van het aantal passagiers zorgt ervoor dat er op beide bussen te weinig plaats is voor zowel passagiers als bagage.
De oplossing is nabij: passagiers en bagage in het gangpad. En gelieve niet naar het toilet te gaan, want dat werkt niet meer. OK dan...

Na een uurtje rijden begint de bus vervaarlijk te slingeren, en naar rechts uit te wijken, zonder aanwijsbare reden.
Een alerte passagier vooraan kan de ingedommelde chauffeur (inclusief whiskey-luchtje) tijdig wekken.

Rond 17u30 komen we op Schiphol aan, en spoeden ons 'en masse' naar de incheckbalie.
Hier geen opdeling tussen Economy en Comfort Class, en bovendien slechts één loket open voor een compleet vliegtuig.
Bovendien was onze haast ongegrond: wie hoopte dat ons vliegtuig (gepland vertrek om 16u15) op ons zou wachten was eraan voor de moeite: ook dit stond in panne: de WC's werkten niet meer in Cancun.
Hier konden we echter wel, als laatste in de rij, onze bagage achterlaten, en ons in de tax-free wereld storten.
vermoedelijke vetrektijd: 19u30.
Pluspuntje: alweer coupons voor een 'gratis' maal. (lees: in totaal 5 euro aan bons). Een snelle hap bij MacDonnalds, en dan kunnen we nog wat last minute Tax Free shoppen.
Wat parfum ingeslagen, en wat rondlopen.

18u30: tijd om naar de gate te gaan en op te stappen.
'Pling, Plong. Dienstmededeling. De vlucht van Martinair naar Cancun is vertraagd tot 22u30'.
Mmmm, misschien hadden we ons dinner wat minder snel kunnen binnenschrokken.

Spijtig genoeg gaat om 20u het merendeel van de tax free zone dicht.
Er zit dus niets anders op dan wat te lezen, en het thuisfront te verwittigen dat we 'wat' later zullen toekomen.

Om 21u30 stappen we zoetjesaan naar de gate, maar besluiten nog niet gaan aan te schuiven: de plaatsen zijn toch gereserveerd, en het vliegtuig zal heus niet zonder ons vertrekken.
Na een dik kwartiertje wachten besluiten we toch door de gate te gaan. Controle van de handbagage op vloeistoffen, metaaldetector, en klaar is kees.
Opstijgen dan maar? Nee, toch niet: alweer wachten.
Voor enkele medepassagiers wordt het wachten te veel: een koppel met kind heeft bij het passeren van de gate alle dranken moeten afgeven, en blijkbaar heeft het kind nu dorst.
Ondanks heftige onderhandelingen laten de stewards de man niet terug naar de tax free zone.
De sfeer wordt grimmiger, bedreigingen worden geüit, en de luchthavenpolitie komt eraan te pas.
Er ontstaat een schermutseling, en de man wordt gearresteerd.

Terwijl ondertussen het inschepen begonnen is, vlucht de vrouw het vliegtuig in.
Wanneer we dan eindelijk allemaal aan boord zijn, exclusief de aggressieve passagier, moet tenslotte ook de vrouw het vliegtuig verlaten.
Een gepeperde rekening zul hun deel zijn.

De Comfort Class werpt zijn vruchten af: de extra beenruimte is opvallend, een kussentje en dekentje liggen dadelijk klaar, net als een krant en fles water.
Na de gebruikelijke plichtplegingen verlaten we het Europese continent, voor 10 uurtjes tussen de wolken.
De dag was voor de meeste passagiers vermoeiend verlopen, en na de maaltijd beginnen bij velen de oogjes al dicht te vallen.
Wanneer de stewards langskomen met de mini-laptops zijn de meesten al in diepe slaap, Godelieve incluus.
Een IT-er laat zo'n kans echter niet voorbijgaan, dus leg ik beslag op zo'n kleinood.
Het houdt me lang gezelschap: een 10-tal films, wat series, enkele National Geographic-reportages en een hele hoop muziekclips. Voor elk wat wils.
Doorheen de nacht kijk ik naar 2 films, en verslind 2 boeken, uit de Babylon-serie: Hotel en Air. Niet echt ideaal om op het vliegtuig te lezen :-)
Godelieve haalt wat rust in om door het merendeel van de vlucht te slapen, waardoor het meeste van de gratis goodies aan haar voorbijgaat: drank, drank en nog ens drank.
Wetende dat drank op een heel slechte uitwerking heeft op de jet-lag erna, wijs ook ik het meeste van de hand.

Om 2u 's nachts, plaatselijke tijd, dat is 9u 's morgens in België, landen we op de luchthaven van Cancun.
De eerste indruk van de lokale bevolking valt wat tegen: de douane bestaat uit één personeelslid, dat nauwgezet ieders paspoort en identiteitskaart controleert.
Dat dit resulteert in een file hoeft weinig uitleg. Na bijna 2 uur aanschuiven mogen we de bus betreden, waar de airco ons dadelijk wat verfrissing brengt.
Midden in de nacht, en de temperatuur haalt nog vlotjes 26 graden, maar het is de luchtvochtigheid die het hem lapt: maar liefst 78%.
Onze kleren plakken onderhand aan ons lichaam.

Met de laatste reizigers komt ook de Neckermann-reisbegeleidster aan boord, met minder aangenaam nieuws: vanwege het late uur kan ze niet meegaan naar de hotels om de check-in te verzorgen, dus zijn we op onszelf aangewezen.
50 Minuutjes later arriveren we in het hotel, waar een enthousiaste bediende ons verwelkomt.
De beloofde kruiers schitteren door afwezigheid, dus rollen we zelf onze koffers naar de balie.
Blijkbaar hebben we te maken met de nachtportier, vermits het hotel te horen had gekregen dat de vlucht pas enkele uren later zou landen, en al het bevoegde personeel naar huis had gestuurd.
Hoezeer deze man ook zijn best doet, de Engelse taal is hem amper bekend, en hij is niet berekend op de problemen waarmee hij geconfronteerd wordt: ontbrekende kamersleutels, geen kruiers, lastige toeristen-vragen, ...
Na enkele telefoontjes krijgen we de belofte dat we binnen de 5 minuten zullen worden opgepikt.
Edoch, drie kwartier later staan we nog steeds waar we oorspronkelijk stonden, terwijl de klok reeds kwart na vijf aangeeft.
Met een plattegrond in de hand, en in een pikdonker hotel gaan we op zoek naar onze kamers, in het zog van een schrandere Westvlaming met zaklantaarn.

Na een wandeltocht van anderhalve kilometer, valiezen in de hand, mogen we nog 2 trappen op naar onze kamer.
Die blijkt weldegelijk aan de verwachtingen te voldoen: king-size bed, bubbelbad, hangmat op het terras, ..., het is er allemaal.
Ondertussen is het al ver na zessen, en we besluiten dan maar onze koffers uit te pakken voor we nog enkele uurtjes onder de lakens duiken.
Rond half acht sluiten we onze oogjes voor anderhalf uurtje.

Zondag 6 mei

Rond 9u gaat onze wekker af. Spreekwoordelijk dan, want het is de wekdienst van het hotel die ons wakker belt.
Snel frissen we ons even op, en gaan op zoek naar het ontbijtbuffet.
Letterlijk op zoek dan, want ons hotel alleen al beschikt over 12 restaurants, waarvan er 3 dienst doen als ontbijtbuffet.
Na een versterkende maaltijd is het tijd om de vergadering van de reisbegeleiding bij te gaan wonen. We leggen dadelijk enkele excursies vast: Chitzen-Itza, Tulum en Maya Adventure.

We zoeken de warmte van de zon op en vleien ons neer aan het strand. Reeds tijdens de vorige reis zette de microbe van het duiken zich vast. na amper enkele uren op het strand kwam de vraag of we zin hadden in een initiatie-duik in het zwembad. Die viel, net als de vorige keer, enorm mee, wat ervoor zorgde dat ik me voor het hele programma inschreef. De eerste les zou de volgende dag, maandag, al doorgaan.

Na nog enkele uurtjes te hebben uitgerust tussen de wuivende plamen werd het tijd om ons om te kleden, zodat we het Mexicaanse restaurant konden opzoeken. Na een lekkere maaltijd gingen we nog iets drinken, maar al snel sloeg de vermoeidheid toe en zochten we onze kamer op.

Maandag 7 mei

De eerste volledige dag in Mexico en meteen ook de eerste dag van de duiklessen. Om op tijd te kunnen starten stonden we wat vroeger op, zodat we nog samen van het ontbijt konden genieten.

Terwijl ik op weg ging naar de eerste les ging Godelieve op ontdekkingstocht doorheen het complex. Na de eerste les in het zwembad (van 9u tot 11u) volgde er nog een debriefing. Daar kwam ik te weten dat ze me iets vergeten te vertellen waren: bij de lessen hoorde ook een theoretisch examen, wat de nodige studie tot gevolg had.

Na een korte middagpauze was het tijd voor de tweede duikles (van 13u tot 15u), opnieuw in het zwembad. Ik werd weggestuurd met het verzoek de dag nadien mijn 'huiswerk' in te leveren: oefeningen over de theorie die ik die avond moest doornemen. Niet echt wat je plannen zijn op je huwelijksreis.

Na wat opfrissing bezochten we het Japanse restaurant, waar de chef ons liet zien hoe we moesten koken op onze Teppan Yaki.

Dinsdag 8 mei
-> zwemlessen
-> Frans resto

Woensdag 9 mei
Chichen-Itza?

Donderdag 10 mei
-> duiken + examen Padi
-> steak-resto

Vrijdag 11 mei
Tulum?
-> Cajun resto

Zaterdag 12 mei
zo ziek als een hond

Zondag 13 mei
Maya Adventure?

maandag 14 mei
uitrusten strand
stadje

Dinsdag 15 mei
uitrusten strand
Gourmet resto

Woensdag 16 mei
Paella strand
regen!

Donderdag 17 mei
-> vertrek Mexico (11u15)
-> overgewicht koffer
-> folie koffer

Vrijdag 18 mei
-> aankomst België

14:35 Gepost in Huwelijk, Varia | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.