Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

08/11/2007

Toneel

Normaliter staat de politiek ver van mijn deur, maar de voorbije dagen, weken en maanden valt het me moeilijk geen mening te vormen omtrent de politieke donderwolken die boven ons landje hangen.

Alle conflicten van de laatste weken bereikten gisteren een hoogtepunt. Maar was dat wel echt zo?

We hoorden langs Vlaamse zijde veel geblaat, maar weinig wol.

De NVA loopt voorop in de strijd om Brussel-Halle-Vilvoorde en de staathervorming. Logisch ook: het is zowat het enige strijdpunt van hun verkiezingscampagne.
CD&V, de kartelpartner van NVA, is het handen en voeten gebonden: nadat ze jarenlang als specie tussen de verschillende fracties heeft gediend, moet ze nu lijdzaam en meeknikken, uit vrees hun eerste goed verkiezingsresultaat in decenia kwijt te raken.

VLD zit in een patsstelling: de verkiezingscampagne was wat meer naar links en naar Europa opgeschoven, en ze verloren stemmen. Logisch dan ook dat men bij de onderhandelingen en iets rechtere, Vlaamse koers gaat varen. Moesten er plots nieuwe verkiezingen komen, heeft de partij zich dan minstens kunnen profileren.

Toen ik voor het eerst hoorde dat de onderhandelingen op de spits gedreven werden door de stemming, had ik een gevoel van trots. Trots omdat wij, eeuwig onderdrukte Vlamingen, eens niet met de billen bloot zouden gaan.

De stemming vond plaats, perfect volgens het scenario dat in de media verscheen. Met één uitzondering: de coalitie barstte niet.

Waar vooraf nog dreigende taal werd gesproken, klonken nu verzoenende stemmen.

Wat het allemaal in scène gezet? Een coup de théâtre?

Wat aangekondigd werd als de voorbode van een definitieve scheiding van België, lijkt nu juist te transformeren tot een vredesduif.
De manoeuvres van de Franstalige partijen zorgen ervoor dat Brussel-Halle-Vilvoorde op zijn minst voor enkele maanden, zo niet voor een jaar of langer, in de diepvriezer verdwijnt.
Voor een staatshervorming is een 2/3 meerderheid nodig. Die had men sowieso niet. Al kon Sp.A wel depanneren.

Na 150 dagen vond men de oplossing: de boel gecontroleerd laten ontploffen, om dan de onderhandelingen als een feniks uit zijn as te laten verrijzen. Demolition Squad perfoms another implosion!

Het mogelijke resultaat? Een regeerakkoord zonder communautaire inhoud.

Verliezers? Geen!
De Franstalige partijen winnen allemaal, omdat ze het onmogelijke uit de brand gesleept hebben.
CD&V zit voor het eerst terug in de regering, behoudt zijn kartel en levert waarschijnlijk de premier.
NVA kan, door de schuld in de schoenen van Joëlle Milquet te schuiven, sterker naar de volgende verkiezingen toeleven (al blijft de vraag wat de NVA gaat verwezenlijken in een regering zonder communautair debat).
De VLD mag voor de derde keer op rij in de regering zetelen, ondanks hun minder resultaat.
De Sp.A bedankte voor een regeringsrol en koos voor de oppositie. De partij bleef hierdoor gevrijwaard van al het gekibbel, en kan rustig toeleven naar de verkiezingen van volgend jaar.

Slechts één verliezer: Groen! was de enige dissonante Vlaamse stem in de stemming, wegens onthouding. Gezien hun programma zal hun dat waarschijnlijk geen stemmen kosten, dus die schade blijft beperkt.

Zelfs Vlaams Belang wint, want ze krijgt minutie om zowel naar de Franstaligen te schieten, als de rechtsere koers van de centrumpartijen aan te vallen.

Ik heb zo sillaan mijn twijfels betreft de regeringsvorming...

10:15 Gepost in Varia | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.