Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

31/05/2008

Behoeften

Tijdens het webinar kwam de stelling naar boven dat de arbeidsmarkt (en dan zeker voor IT'ers) alsmaar aggressiever wordt. De retentiegraad binnen bedrijven blijft dalen, ondanks verwoede pogingen om personeelsleden voor langere tijd te behouden.

Toen ik gisteren naar het werk reed was er reclame voor Daens. Je weet wel: de priester die opkwam voor de armen, het ontstaan van de vakbonden, de betere werkomstandigheden, misschien zelfs de emancipatie. Het lijkt een ver verleden, maar is nog geen 150 jaar geleden.

In die periode, amper 7 tot 8 generaties terug, zijn we erin geslaagd de focus te verleggen van de primaire behoeften (voedsel, kledij, onderdak), naar de secundaire (sociale behoeften: onderwijs, sport, cultuur) en de tertiaire behoeften (luxe).

Probeer vandaag de dag maar eens iemand te motiveren om werk te zoeken. 15O Jaar geleden had zo iemand geen dak boven zijn hoofd, wat lompen rond zijn lichaam en vooral honger. Vandaag de dag brengt zo iemand de dag door terwijl hij/zij zich in conditie houdt met de Wii.

Mensen moeten niet meer vechten om aan primaire behoeften te voldoen: de overheid zorgt hier nu voor. Op zich een goede zaak, aangezien heel wat mistoestanden opgeruimd zijn. Anderzijds wordt dit wel een probleem: we worden met zijn allen te gemakzuchtig. Zelfs voor onze secundaire behoeften keren we ons naar de overheid: pensioen, thuisverpleging, dienstencheques, optredens, sport, infrastucturen, ... We willen het allemaal en het mag ons geen of zo weinig mogelijk geld kosten.

Een van de kenmerken van een secundaire en tertiaire behoefte is dat ze veranderlijk en vervangbaar is: afhankelijk van de omstandigheden hebben we er al dan niet behoefte aan, en zelfs al is aan de behoefte voldaan, dan kunnen we ze onmiddelijk inruilen voor een nieuwe, onvoldane, behoefte.

Wanneer we de behoeftenpriramide van Maslow bekijken (zie bijv.: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d4/Pirami... ), dan ondescheiden we 8 niveau's. De onderste 2 niveau's zijn duidelijk de primaire behoeften. Het tweede niveau maakt ook deel uit van de secundaire behoeften.  Wat in mijn ogen ontbreekt aan de piramide is de tertiaire trap: de luxe is nergens terug te vinden. Tenslotte ligt het grootste manco bij de situering van Kennis: je moet kennis bezitten om de hogere niveau's na te streven. En daar ligt de valkuil: we zijn te snel tevreden.

Waarom zouden we iets leren? We kunnen het opzoeken. Waarom zouden we iets onthouden? We kunnen het opslaan. Waarom zouden we iets doen? We kunnen het laten doen.

We hebben de illusie dat de klassemaatschappij van vroeger is opgeheven, en ten dele is dat correct: we wentelen ons in een luxe die enkele decenia geleden nog ondenkbaar was. Langs de andere kant betalen we er ook een prijs voor. Inderdaad: we kunnen nu verre reizen maken of een dure wagen kopen, maar we blijven de kloof alleen maar uidiepen.

De effectieve verschillen in behoeften en verwezenlijkingen zijn verkleind, maar verhoudingsgewijs is het klasseverschil gelijk gebleven, zo niet groter geworden. En hoe ga je daar de vakbonden van overtuigen? Of de massa die binnenkort als haringen in een ton met chartervluchten richting het zuiden vertrekt?

13:20 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: Behoefte, Daens, Maslow

De commentaren zijn gesloten.