Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

22/07/2008

Brusselvrees

Je kan van verschillende zaken schrik hebben: spinnen, open ruimtes, spreken voor een publiek, … Daar heb ik geen (of toch weinig) last van.
Waar ik wel met knikkende knieën tegenop zie? Me richting Brussel verplaatsen, meer bepaald door Brussel-stad. De Heizel bereiken lukt nog net, het Koninklijk Paleis op een goede dag ook nog, maar daar stopt mijn kennis over Brussel zowat.

Hoe dat komt? Ik vermoed dat het iets met m’n opvoeding te maken heeft: als kind kwam ik nooit in Brussel. Winkelen deden we lekker dichtbij, in Mechelen, of uitzonderlijk in Antwerpen. Voor het overige kwamen we niet dichter bij onze hoofdstad dan de brede verkeerscirkel die haar omringt. Waarom zouden we ook?

Pas in de pubertijd kwam ik voor de eerste maal in Brussel om te gaan shoppen, onder lichte dwang van een vriend, maar daarna vluchtte ik even snel weer terug. Mijn eerste deelnames aan de lokale loopwedstrijd, de 20km van Brussel, waren qua transport goed voorbereid: we spraken met een hele groep lopers af en volgden hen gewoon.

Ik herinner me nog goed dat mijn vader en ik ooit in het justitiepaleis moesten zijn en een poging deden dat op eigen kracht met de wagen te bereiken. Moedeloos moesten we onze wagen ergens op een plein achterlaten en hielden we een taxi aan, die ons mooi heen en terug bracht.

Ook op mijn sollicitatiegesprek kwam Brussel ter sprake. Of ik het zag zitten om in Brussel centrum te werken? Wel, als ik mijn koudwatervrees kon overwinnen wel.

Begin dit jaar, na 3 jaar trouw elke dag richting Drongen gependeld te hebben, werd het tijd om aan mijn ontdekkingsreis te beginnen. Een nieuwe opdracht lag in het verschiet, bij het RSVZ. Centrum Brussel, achter het Justitiepaleis. Met de GPS in de aanslag en verder gewapend met een stadsgids zette ik ruimschoots op tijd koers richting Poelaertplein. Wonder boven wonder overleefde ik deze uitstap, al vergde het wel enige aanpassing qua rijstijl en assertiviteit in het verkeer. Eten of gegeten worden, u kent het wel.

Vandaag zat ik zeventien-hoog bij Fortis, waar ik mijn blik af en toe eens over de skyline van de stad kan laten dwalen. Mijn angst is nog niet volledig overwonnen, en zonder GPS zal ik maar weinig nieuwe bestemmingen opzoeken, maar ondertussen weet ik alles wat beter te plaatsen, en manoeuvreer ik als een volleerd stadsmens doorheen de binnenstad. Wie weet ligt er ooit nog een job als taxichauffeur voor mij in het verschiet...

22:25 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: Brussel, CTG, Fortis, RSVZ

De commentaren zijn gesloten.