Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

01/06/2009

20km van Brussel 2009: verslag

Zoals je al in enkele voorgaande berichten kon lezen, was ik (naar mijn mening) helemaal niet klaar voor de 30ste editie van de 20km van Brussel. Het moest mijn 14e deelname worden, maar ik was er allesbehalve gerust in: onvoldoende (loop-) training, te hoog gewicht, onvoldoende rust ...

Maar nood breekt wet, en uiteindelijk vlogen de kilo's er de laatste weken af dankzij een overdaad aan sport en een strikt dieet. Geen haar op mijn hoofd dat er echter aan dacht dat dit voldoende zou zijn...

Met zijn vieren trokken we richting Brussel: Godelieve (met Boeleke), Simonne en Katleen als supporters. Een stralende zon, zoals steeds een massa atleten en nog meer supporters, en een leuke sfeer. De typische begintonen: de Bolero van Ravel, gevolgd door ons volkslied, en weg zijn wij.

Ik had in geen weken/maanden nog een tempo van 4m30/km gelopen over langere afstand. Groot was dan mijn verbazing toen ik na 1 kilometer doorkwam in minder dan 4 minuten. Van dan af wachtte ik angstvallig op de terugval die zou komen.

Na 2 kilometer sloeg de warmte toe, en begon ik al uit te kijken naar de bevoorrading, maar kon ik toch het tempo rond de 4min/km houden.
Of het nu aan de IPod lag, of aan de uren fietstraining, ik spreek er me niet over uit, maar de kilometers volgden elkaar snel op (sneller dan de voorbije jaren) en het tempo bleef constant.

Rond kilometer 5 staken de Spa tempolopers met de rode balonnen mij voorbij. Doeltijd: 1u20. Ik maakte voor mezelf een nieuwe doelstelling. Op 5 kilometer gepasseerd door streefdoel 1u20, op 10 door 1u25, op 15 door 1u30 en op de finish door 1u40.

In het Terkameren Bos begon ik voor het eerst te geloven dat ik in staat was dit jaar een tijd onder de 1u40 te lopen. Let wel: dat zou dan nog met grote voorsprong mijn zwakste tijd ooit zijn geweest. Regelmatig haakte ik mijn karretje aan bij andere (snellere) lopers, en hield mijn tempo nog steeds constant.

Op de matten van de 10 kilometer bleek in onder de 40 minuten, al gebiedt de eerlijkheid mij te vermelden dat de matten enkele honderden meters vóór de 10 kilometer lagen opgesteld.

Vanaf kilometer 10 gaat het grotendeels licht bergaf. ideaal om het tempo constant trachten te houden. Dat lukte nog ook, mede doordat de zon zich nu regelmatig achter wat wolkin ging verschuilen.

Rond kilometer 15, de Vorstlaan, leerde wat rekenwerk mij dat, indien de overige 5 kilometer kan afmalen aan 5min/km, ik binnen het 1u30 minuten zou finishen. Even daarna zag het er slecht uit: ik mistrapte me compleet en moest zwaar op de tanden bijten om verder te gaan. Vreemd genoeg was het de luide muziek van een orkest dat me de pijn deed vergeten.

Ter hoogte van de Tervuursesteenweg (km 17) begint voor de meeste lopers traditiegetrouw de lijdensweg: de laatste 3 kilometers gaan eindeloos bergop. Een vrouwelijke loper met startnummer 5 passeerde me, nadat ik haar in Terkameren Bos was gepasseerd. De nieuwe motivatie om het tempo de hoogte in te jagen werd gevonden.

Zoals steeds bleek het parcours wat langer dan gedacht, maar uiteindelijk finishte ik dankzij een mooie eindsprint van anderhalve kilometer in 1u23m54s, goed voor een 654e plek. Qua tijd meer dan 10 minuten trager dan mijn besttijd in Brussel, maar qua klassement mijn beste prestatie ooit.

Needless to say dat ik opgetogen was over mijn prestatie. Ondanks een wedstrijd binnen 2 weken en een dieet beloonde ik mezelf vanavond met een dampend pak frietjes. De chocolade laat ik nog even aan de kant :-)

00:43 Gepost in Varia | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.