Ok

By continuing your visit to this site, you accept the use of cookies. These ensure the smooth running of our services. Learn more.

21/08/2007

Boem (Paukeslag)

39 Dagen.

Negendertig dagen.

Volgens mij moet Ford Genk dringend de boeken neerleggen.

Na de 'perte totale' van mijn vorige Ford, was het vandaag weer van dat: op weg naar het werk, op nog geen kilometer van mijn deur, vond een onverlaat het nodig om de baan over te steken, op het moment dat ik net kwam aangereden.

Er was amper uitwijkmogelijkheid, maar ik kon een frontale botsing nog vermijden.

Een confrontatie met een 4x4, met bull-bar, komt ondanks alle ontwijkende manoeuvres nog hard aan.

Schade: zijvleugel links vooraan, deur bestuurder, deur passagier links achteraan, zijstijl, linker voorwiel en linker achteruitkijkspiegel.

Wel een vriendelijke man: geen geleuter: hij was in fout, wist het, en deed er niet moeilijk over.
Papiertjes ingevuld, en naar het werk vertrokken.
Gedurende 75km je deur vasthouden (ze sloot niet meer) is niet echt comfortabel :-)

KBC Autolease verwittigd, die op hun beurt VTB/VAB inschakelden, en enkele uren later was de Ford al weggesleept, en stond er ... (tromgeroffel) een Nissan Micra 1.2 benzine voor in de plaats.

Ach ja, een nieuwe wagen, een nieuw begin?

Toch eens nadenken wanneer ik mijn volgende wagen moet bestellen of een Ford geen ongevallen aantrekt.
150.000Km met een Seat, en geen schrammetje. 40.000 met Ford nr1, en op de schroothoop. 6.500 met Ford nr.2, en voor de helft op de schroothoop.

13:44 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)

13/06/2007

De 'klant'

Al sinds ik studeerde hield ik me bezig met ontwikkeling. Software, websites, promotiemateriaal, affiches, ...
Je kan het zo gek niet bedenken, of ik heb het wel een keer de hele levenscyclus zien doorlopen.

Vaak gebeurt dit dan in opdracht van 'de klant'.

Die klant is een raar, abstract begrip.
Je behandelt hem vanzelfsprekend met het nodige respect, maar ergens moet je toch op een gelijk niveau komen, enkele muren neerhalen, om een gemeenschappelijk doel te bereiken.

Naar mijn overtuiging kan je het abstract begrip 'klant' opdelen in 2 hoofdcategorieën: de klanten die weten wat ze willen, en de klanten die niet weten wat ze willen.

Ik heb argumenten gehoord pro en contra beide soorten.
Een klant die weet wat hij wilt, is doorgaans perfectionistisch. Het af te leveren product moet volkomen conform de specificaties afgewerkt worden, en vanzelfsprekend binnen het vooropgestelde tijdsschema. Voor deze klant is niets zo heilig als een deadline.

Langs de andere kant zijn er de artistieke klanten: zij die geen flauw idee hebben wat ze willen, of waar ze naartoe willen. Misschien hebben ze beroep gedaan op je diensten omdat dat nu eenmaal trendy staat bij vrienden, of misschien willen ze echt wel die website of die reclamecampagne, maar weten ze het gewoon niet te brengen.

Initieel zijn deze klanten het ergste: je het niets als basis, en moet in het wilde weg beginnen te improviseren.
Tussentijds evaluatie-sessies (bij langere projecten), leveren doorgaans alleen maar goedkeurend geknip op, zonder enige constructieve bijdrage.
Pas wanneer het project opgeleverd wordt, komen de emoties en opmerkingen los.
Vaak vraagt men dan pas achter ingrijpende, architecturale aanpassingen, waardoor het project onherroepelijk zal beginnen achterlopen op schema, zoals in tijd als qua budget. Nu is tijd voor dit soort klanten meestal geen bezwaar, maar budget wel. Je kan van zulke klanten niet verwachten dat ze de geleverde prestaties naar waarde kunnen schatten, precies omdat ze geen idee hebben wat je allemaal uitgevoerd hebt. Wat hen betreft is een website wat kleurtjes en wat tekst, en een reclamecampagne maak je toch snel even in Word?

Uiteindelijk moet je besluiten dat deze 2 soorten klanten elkaar in evenwicht houden: precies door hun houding zullen de projecten even lang duren, en kosten ze evenveel inspanning. het enige voordeel dat sommige perfectionistische klanten hebben, is dat ze iets meer ruimdenkend zijn qua budgetten. Maar voor deze regel kan ik je ook minsten evenveel uitzonderingen aantonen...

Wat schiet je hiermee nou op?
Welke klant heb je het best in je orderportefeuille zitten, en welke niet?

Dat hangt grotendeels af van je eigen karakter!
Heb je schrik van een wit blad papier, kies dan voor de perfectinionistische klant: deze zal je blad (en desnoods een hele boek) volschrijven met richtlijnen en structuren.
Is elk wit blad bij jou echter taboe, omdat je dan dadelijk een penseel en olieverf ter hand neemt, kies dan voor het merendeel artistieke klanten.

Val je echter zo'n beetje tussen twee stoelen, tja, pech gehad.
Wees voorbereid op een carrière waarbij je je steeds zal ergeren aan de mindere kantjes van beide types, terwijl je nooit echt zal kunnen opgaan in de leefwereld van een van beide...

18:32 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)

01/06/2007

De IT hype

Wie vandaag de dag de krant openslaat, kan er moeilijk omheen kijken: de IT-sector is terug van weggeweest, en hoe!

Na het Y2K-fiasco en de dotcom-crisis in de eerste jaren van het nieuwe decenium, begon de sector aan een nieuwe opmars.

Toen ik 3 jaar geleden de schoolbanken ging verlaten, was de situatie wel degelijk anders: het zoeken van een stageplaats had al wat voeten in de aarde, maar veel van mijn toenmalige klasgenoten schreven al van maanden voor afstuderen brieven naar kandidaat-werkgevers.

Uiteindelijk mocht je jezelf gelukkig prijzen als je binnen de 6 maand na afstuderen werk gevonden had, binnen de IT-sector dan nog.
En dan nog werd je met de neus op de feiten gedrukt. Ik herinner me nog levendig een college, waarbij oud-studenten (afgestudeerd in 2001) kwamen getuigen over hun huidige situatie: heel mooi loon, bedrijfswagen, GSM en laptop waren gemeengoed.

Op enkele jaren tijd sloeg de balans door naar de andere kant: de meeste bedrijven konden na het doorprikken van de dotcom-zeepbel nog een tijdje de schijn hooghouden door identieke voorwaarden te bieden dan voorheen, maar uiteindelijk bleek het noodzakelijk de realiteit onder ogen te zien.
De startlonen gingen naar beneden, en de leuke extra's verdwenen als sneeuw voor de zon.

Voor onze generatie IT'ers was de ontnuchtering compleet: we werden aangeworven aan een (betrekkelijk) laag loon, en voor de meesten was een bedrijfswagen iets waar je beter niet om kon vragen. Onderhandelen over loon was uit den boze, vermits er voor elke job 3 geïnteresseerden waren met een gelijklopend profiel.

Naarmate bedrijven als Google echter aangetoond hebben dat het wel degelijk mogelijk is van mooie winsten binnen de IT-wereld te realiseren, groeide het vertrouwen stillaan.

Drie jaar later is de situatie omgekeerd: in 2003/2004 studeerden er 3 keer meer informatici af, dan dat er vacatures waren. In 2007 geraakt het gros van de vacatures niet ingevuld, toch niet met het profiel dat werd vooropgesteld.
Men wilt immers ervaren mensen, en die worden al maar schaarser.

Dus begint de hele hype opnieuw: schoolverlaters krijgen nu terug een wagen (welliswaar een kleiner model, maar toch), en mogen al na ongeveer een jaar beschikken over laptop en GSM van de firma. De lonen worden opgetrokken, enzovoort.

Terwijl de Belgische arbeiders in de productiesector alsmaar meer onder druk komen te staan vanwege hun exuberante looneisen, geloven de CEO's van de IT-bedrijven nog steeds dat ze verheven zijn boven de belangrijkste wet van de economie: elke trend is per definitie een golfbeweging.

De komende maanden zullen de Informatica-faculteiten weer een stijging van het aantal ingeschreven studenten kennen, en kunnen de pas afgestudeerden gaan getuigen over de ideale arbeidsvoorwaarden op dit moment.

Binnen x aantal tijd beseft een schrandere analist misschien dat heel de Web 2.0 hype niets meer is dan opnieuw een zeepbel, en staan we terug waar we vroeger staan.

De vraag is wie er dan met zijn gat op de blaren gaat mogen zitten....

14:45 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)

30/05/2007

Leuke uitdrukkingen op het werk

Wanneer je in een meertalige omgeving aa de slag bent, wordt je vaak geconfronteerd met spreuken, uitdrukkingen en zegswijzen die je nooit op de schoolbanken zal horen.
Dat kan gaan van een obscuur Vlaams dialect, tot een Oxfodiaanse tongval.

Hoe dan ook, sommige van deze uitdrukkingen zijn de moeite waard om eens van naderbij te bekijken.

Een kleine anecdote:
Een van mijn (vrouwelijke) collega's, oorspronkelijk afkomstig uit Roemenië, maar ondertussen al meerdere jaren in ons land, verhuist meermaals per dag van bureau. Haar handtas blijft echter steeds op de gebruikelijke vaste stek, haar eigen bureau, staan.
Vermits haar GSM-ringtone relatief 'catchy' is, herkennen we dan ook dadelijk wanneer mensen haar trachten te bereiken.
Vanmorgen was het weer prijs: de GSM rinkelt, we roepen haar, en een spurtje wordt ingezet.
Spijtig genoeg geeft het belvehikkel juist zijn laatste kik wanneer er opgenomen wordt.
De collega laat haar schouders zakken, en mompelt: 'Ah well, dead as a dodo'.

Dead as a dodo... Ik had de uitdrukking nog nooit gehoord.

Enig opzoekingswerk leert ons dat het om gekende uitdrukking gaat, die zoveel betekent als: zo dood als je maar dood kan zijn.

Blijkbaar vindt de uitdrukking zijn oorsprong op het eiland Mauritius. Daar stierf de laatste dodo omstreeks 1662. Een dodo kan het best vergeleken worden met een kalkoen, maar dan een prehistorisch exemplaar.

De dodo werd bekend door Alice in Wonderland, van Lewis Carroll.
De uitdrukking zelf evolueerde in de loop der jaren van as rare as a dodo en as estinct as a dodo naar as dead as a dodo, dat voor de eerste keer in die vorm neergeschreven werd in een Liverpoolse krant, in 1891.

09:43 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)

04/04/2007

Vroem Vroem

Vanmorgen bezorgde de elektronische postduif een berichtje in mijn inbox.

Onze CTG Fleet Manager (dure titel...) vroeg me of ik zo snel mogelijk m'n Keddy vervangwagen kon binnenleveren.
De huurprijs van deze wagen was immers te betalen door CTG, en dat is wat gek, aangezien er in de garage nog een wagen stond onder leasing, dewelke niet meer gebruikt werd.

Deze middag tufte ik dus met de Clio naar Diegem, om er met een Alfa 159 te vertrekken.
Het verschil kon niet groter zijn: rood lederen interieur, zowat alle opties die er bestaan, en vooral: een motor die de stenen uit de straat kan trekken.

Dat deed me er even bij stilstaan hoeveel wagens ik onderhand al onder mijn achterste gehad heb.

Ik haalde mijn rijbewijs in 1998.
Ik leerde rijden met de Ford Mondeo van mijn vader, maar eenmaal ik alleen achter het stuur mocht plaatsnemen, was er de Ford Escort. Puur gevoelsmatig was dat de mooiste wagen die ik ooit gehad heb: niet alleen omdat het een cabrio was, maar de XR3I motor was een zegen. Tot zover wagen nummer één.

Na een ongeval begad ik me even op weg met een VTB-VAB vervangwagen: een Peugeot 106. Niets om over naar huis te schrijven, zeker niet omdat de wagen zo afgeleefd was als een bewoonster van het schipperskwartier die tram 5 al opgestapt is. Wagen nummer twee dus.

Na de Escort was het tijd voor een meer 'jobvriendelijke wagen', die ruimte combineerde met sportiviteit (en laag budget ;-) ). We schrijven het jaar 2002, en je kan me vinden achter het stuur van een Seat Cordoba: wagen nummer drie.
Op dat moment was het de ideale auto: relatief goedkoop, enorm ruim, functioneel, en jong, maar niet tè.

Na iets meer dan 3 jaar trouwe dienst werd deze wagen verkocht: CTG bood me immers een bedrijfswagen aan.
Zo'n bedrijfswagen bestellen duurt wel even, dus mocht ik enkele maanden met een gehuurde aanloopwagen rondrijden. Nu, rijden is een schromelijk overschat woord, en doet afbruik aan de erbarmelijke prestaties van de Chevrolet Kalos. Zelden heb ik zo'n ramp op wielen gezien of meegemaakt. Beestje vier mocht dan oook snel weer ik zijn grot van schaamte wegkruipen.

Nummer vijf was een Toyota Yaris. Tot voor kort werd er over een Toyota nogal lacherig gedaan, maar de Japanners hebben onderhand wel bewezen dat ze degelijke wagens kunnen maken. Smaak en stijl hebben ze niet echt, maar een gekregen paard... je weet wel.

Eindelijk was hij dan geleverd: wagen nummer zes: de Ford Focus Clipper (een break). Prijs/kwaliteit een heel degelijke auto. Veel opties, iets te lichte motor, maar dat bespaart wat op de boetes. Kortom, een goede wagen.
Totdat een dronken chauffeur de achterkant ramde.

Alweer een vervangwagen, wagen nummer zeven, voor één dag: een Hyundai Getz. Ken je de grappen en de kleinerende opmerkingen over deze wagen? Wel, ze zijn allemaal waar.

Na een dag ruilde ik deze vervangwagen van de VTB-VAB al in voor eentje van LeasePlan, wagen nummer acht.
Een Renault Clio van de nieuwste generatie. Moderne wagen, niet al te veel koffer, maar sportief.

Vandaag is het dus de beurt aan nummer 9, de alfa, en midden mei aan nummer 10.
Deze zal quasi gelijk zijn aan nummer 6, al zal het optiepakket wat anders zijn.

Tien wagens op 9 jaar. De consumptiemaatschappij zeker?

16:15 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)

22/03/2007

Fiere werknemer

CTG in topvorm
Stefan Grommen, DataNews, 22 Maart 2007

Het moederbedrijf groeide alweer aanzienlijk in de jaarresultaten, maar het Belgische filiaal van CTG deed zo mogelijk nog beter.
 
It-dienstenbedrijf CTG mocht voor het tweede jaar op rij een dubbelcijferige groei noteren in omzet en winst. De omzet steeg met 11 procent tot 327,3 miljoen dollar. De nettowinst lag bijna de helft hoger dan in 2005, op 3,5 miljoen dollar. CTG groeit zo sneller dan de it-dienstenmarkt.

CTG Europa (Luxemburg, België en het Verenigd Koninkrijk) groeide in 2006 met 22 procent. België apart zag voor het derde jaar op rij een omzetgroei van 15 procent. In 2006 wierf het bedrijf ook 120 nieuwe werknemers aan.

Wereldwijd verwacht CTG in 2007 een omzetgroei van 3 tot 6 procent. Ook de winst zou weer moeten aangroeien. Ook in Europa verwacht CTG de groei door te zetten.

Bron

14:15 Gepost in Werk | Permalink | Commentaren (0)

19/03/2007

Modewoordje van de dag

Het woordje van vandaag: SPOC.

Nee, het gaat niet om de legendarische Science Fiction figuur, of om de beroemde kinderdokter.
Het is een letterwoord uit het Engels, dat vandaag de dag je op de werkvloer te pas en te onpas om de oren vliegt.

Wie is de SPOC voor databaseproblemen?
Ik moet nog wat tijd steken in mijn SPOC-activiteiten.
...

SPOC staat voor Single Point Of Contact.
Vroeger noemde men een SPOC gewoon de verantwoordelijke.
Meer nog: voor de tijd dat management elke week zat te brainstormen hoe men ook de kuisvrouwen naamkaartjes kon bezorgen met een manager-titel erop, verliep dit alles veel informeler.

Wilde je iets bekomen van een andere afdeling, of had je een vraag/probleem dan wandelde je eens tot daar, en sprak iemand aan.
Gelijdelijk aan werd het wandelen geschrapt, en werd de telefoon ter hand genomen.
Nu ook deze aan acuut VoIP-syndroom leidt, is e-mail de enige communicatievorm voor de drukbezette collega.

Elke week vind je wel een nieuw lijstje met SPOC namen en adressen in je inbox.
Voor je vraag ga je niet meer naar Elke van de helpdesk, bel je niet meer 8143 en stuur je geen mailtje naar elke@helpdesk_xxxxxxxxx.be. Nee hoor: een formele e-mail naar spoc@helpdesk_xxxxxxxxxx.be, is vereist. Niet in het Nederlands, want de SPOC zou zich wel eens in India kunnen bevinden. Laten we het maar op vastomlijnde frasen in het Engels houden. De internationalisering en globalisering, zoals u wel weet.

Jaja, er wordt wat afgeSPOC't dezer dagen...

11:22 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)

To das, or not to das

Vanmorgen was er een geanimeerde (zoals dat heet) discussie op het werk, over het nut van dassen.
Niet alleen dassen, ook kostuums, hemden, vlinderdasjes en dergelijke werden op de korrel genomen.

Blijkbaar hechten hoe langer hoe minder bedrijven waarde aan de vestimentaire code van pak en das.
Het wordt bij sollicitaties, naar verluidt, dan ook eerder als een licht negatief punt gezien, dan als een toegevoegde waarde.

Bij de klant waren de meningen verdeeld: zoals steeds heb je de voorstanders van de informele kledij, en heb je de stijlpuristen, die een net voorkomen aanhalen als profilering naar de klant toe.

Wat mij betreft ligt de waarheid ergens in het midden.

Hoewel ik me zelf zonder twijfel het best voel in pak en das, begrijp ik dat het soms wat overkill is.
Het belangrijkste is dat je jezelf als werknemer, of je nu intern aan de slag bent, of extern (als verkoper, consultant, ...) weet te identificeren met de groep waarin je gaat opereren.
Tracht steeds je voorkomen, en dus je kledingswijze, aan te passen aan je omgeving, je directe collega's.

Voor een sollicitatiegesprek geldt dit ook: solliciteer je als schoolverlater voor een IT-bedrijf, dan is een das geen must, al wordt een gestreken broek en dito hemd wel des te meerop prijs gesteld.
Doorloop je hetzelfde traject als kaderlid, of solliciteer je als junior in het bank -of verzekeringswezen, dan moet je beseffen dat je pak een tweede huid voor je gaat worden, en kan je er maar beter wat aan wennen.

Zoals steeds zijn er natuurlijk uitzonderingen op de regel: ik ken briljante programmeurs (of andere job-professionals), die zich zowat alles kunnen permitteren, inclusief in fluogele bermuda-short naar een bank gaan om daar de computerproblemen uit de wereld te helpen.

Denk jij echter dat je je zoiets kan permitteren, dan ben je met 99,9% zekerheid mis: moest jij zo briljant zijn, dan was pak en das niet de geldende trend, maar liep iedereen in fluogele bermuda-shorts over straat :-)

Let wel: als aspirant begrafenisondernemer moet je rekening houden met accute kostumitis... :-)

09:47 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)

28/02/2007

Oude wagen / nieuwe wagen

Gisteren stond er een dagje thuiswerk op het programma, maar plots kreeg ik een mailtje van de leasemaatschappij: ik mocht een nieuwe wagen bestellen.

Driewerf hoera!

Ik realiseerde me echter al snel dat dit ook betekende dat m'n oude wagen dra gesloopt zou worden, terwijl er nog een aantal persoonlijke spullen in lagen, die ik wou behouden van platgeperst te worden.

Ik de voormiddag snelde ik dus naar Asse, maar bepaald naar het gehucht Relegem, om daar afscheid te nemen van m'n trouwe vierwieler.

Het deed me minder dan ik dacht, al bleef het een raar gevoel, je wrak terugzien.
Waarom het me weinig deed?
Simpel: zoals het er nu naar uitziet, wordt er excat dezelfde wagen besteld, met misschien een iets ander optiepakket.

11:25 Gepost in Werk | Permalink | Commentaren (0)

04/02/2007

Boempatat

Indien je gisteravond stond aan te schuiven op de A12 richting Antwerpen, dan waren wij misschien de reden.

Misschien zag je zelfs een verhakkeld CTG-wrak langs de kant van de weg staan: that's us!

Samen met Godelieve, Simonne en Katleen vertrokken we iets voor achten naar Metropolis in Antwerpen.
Op de A12 (Boomsesteenweg) was het niet superdruk, maar de baan was allesbehalve leeg.

In Wilrijk, ter hoogte van Cardoen, gingen de 4 auto's voor ons zachtjes in de remmen voor het rode licht, en wij volgden gedwee het afremmen.
Toen we bijna stilstonden (circa 10 km/u) werden we langs achteren aangereden door een auto.
Godelieve dacht eerst dat het ene klapband was, maar daarvoor kregen we na impact te veel snelheid.

Ik kon nog net het stuur een ruk naar rechts verkopen, zodat we niet botsten met onze voorligger, en belande via de rechterrijstrook, de afrit en de paralelbaan naast de A12 op de pechstrook.
In de auto zat geen leven meer in: de motor sloeg wel nog aan, maar rijden deed hij niet meer.

Een snelle blik naar achteren leerde ons dat niemand zichtbaar gekwetst was, maar dat iedereen dadelijk naar rug en nek tastte.

Terwijl Godelieve de hulpdiensten verwittigde, controleerde ik de staat van de wagen (erbarmelijk), en ging opzoek naar het ongeleide projectiel dat zich in onze achtersteven had geboord.

Het bleek een Peugeot break te zijn.
Zowel de auto, als diens inzittenden waren er erger aan toe.
De auto was naar links doorgeschoten en in de berm/gracht beland. De motor was van de wagen gescheiden, en lag op de linker rijstrook richting Brussel.

Beide inzittenden, een koppel van rond de 60, moesten door een groep Nederlanderd bevrijd worden uit het wrak.
Liefst snel, aangezien er brandstof uit de motor liep, en deze vervaarlijk begon de roken.

In een mum van tijd was zowel de A12 als de paralelweg richting Antwerpen volledig afgesloten voor alle verkeer, en stonden er 3 brandweerwagens, 8 ambulances en 2 politiewagens om de situatie in de hand te nemen.

Ik belde nog snel met de leasemaatschappij, zodat ik tenminste snel zou kunnen achterhalen haar men de wagen naartoe zou slepen.

Godelieve en Simonne werden, voor het oog van de onderstussen aanwezige pers, op een brancard geladen en aan boord van een ambulance gereden, samen met Katleen en ikzelf.

We stevenden af richting Middelheim, waar, behalve een hoge bloeddruk en wat verschoven werverls, geen zorgwekkende blessures werden vastgesteld.

Rond half twee konden we dan eindelijk (met de taxi) thuis, om eventjes te kunnen bekomen.

Blijkbaar lijkt de lichamelijke schade nog mee te vallen: we zijn wel uiterst stijf: nek, onderrug, been, ..., maar voor het overige had de schade veel erger kunnen zijn.

Vandaag komt VTB-VAB al langs met een vervangwagen, zodat we maandag gewoon kunnen gaan werken.

10:05 Gepost in Varia, Werk | Permalink | Commentaren (0)